Inloggen

Archief

Bijna helft zzp’ers heeft niets geregeld voor arbeidsongeschiktheid

41% van de zzp’ers heeft geen enkele voorziening getroffen voor het geval zij arbeidsongeschikt worden. Ook houden ze geen spaargeld of beleggingen achter de hand voor eventuele arbeidsongeschiktheid. Dit blijkt uit nieuwe cijfers uit de tweejaarlijkse Zelfstandigen Enquête Arbeid van TNO en het CBS die 4 juli 2019 zijn gepubliceerd.
In het recent afgesloten akkoord tussen kabinet, werknemers- en werkgeversorganisaties over de vernieuwing van het pensioenstelsel is afgesproken dat er voor zelfstandigen een wettelijke verzekeringsplicht tegen arbeidsongeschiktheid komt. Het kabinet heeft de sociale partners gevraagd om hiervoor begin 2020 een concreet voorstel te doen. Zelfstandig ondernemers zonder personeel die geen arbeidsongeschiktheidsverzekering hebben afgesloten, noemen daarvoor vooral financiële redenen: 46% geeft aan dat de kosten van zo’n verzekering niet opwegen tegen de baten, 37% zegt de kosten voor een verzekering niet te kunnen betalen. Ruim een vijfde van alle onverzekerden geeft aan het financiële risico zelf te kunnen dragen. Deze reden wordt vaker genoemd naarmate de ondervraagden dichter bij de AOW-gerechtigde leeftijd zijn. Daarnaast kan een vijfde terugvallen op het inkomen van de partner. Onder deze groep zijn relatief veel vrouwen. Een kleine groep zegt niet te worden geaccepteerd bij een verzekering vanwege leeftijd of gezondheid. 55-plussers noemen relatief vaak (14%) deze afwijzingsgrond. Bijna 1 op de 5 zelfstandig ondernemers zonder personeel zegt niets te hebben geregeld voor het pensioen. De meest genoemde reden is dat ze het niet kunnen betalen; iets meer dan de helft geeft dat aan. Andere redenen zijn dat ze er nog niet aan toe zijn gekomen (31%) of dat het pensioen nog ver weg is (20 %). Bron: CBS, 4-7-2019

Geen gefaciliteerde afkoop door geringe overschrijding

Het is onder voorwaarden mogelijk bij arbeidsongeschiktheid een lijfrentepolis geheel of gedeeltelijk af te kopen zonder dat hierdoor revisierente verschuldigd wordt. De uitkering uit de polis mag dan een bepaald maximumbedrag niet overtreffen. Overschrijding van dit bedrag leidt tot revisierente, hoe gering die overschrijding ook is.
In 2015 koopt een man zijn lijfrenteverzekering af. Hij heeft een bedrag van € 40.829 ontvangen. De man is op het moment van ontvangst van de uitkering arbeidsongeschikt. Vanaf 2015 is het onder voorwaarden mogelijk een lijfrentepolis geheel of gedeeltelijke af te kopen bij arbeidsongeschiktheid. Een belangrijke voorwaarde is de hoogte van het in een jaar te ontvangen afkoopbedrag. Het wettelijk vastgestelde maximale bedrag in 2015 bedroeg € 40.000. De man ontvangt in 2015 € 40.829. In geschil bij Rechtbank Gelderland is of de Belastingdienst terecht € 8.165,94 aan revisierente in rekening heeft gebracht vanwege de geringe overschrijding van de maximale afkoopsom. De man verklaart voor de rechtbank zich niet bewust te zijn geweest dat bij een afkoop van € 40.000 in 2015 geen revisierente verschuldigd zou zijn en bij een afkoop van € 40.829 wel. De man hoopt op coulance van de rechter. De rechter kan echter niet anders dan de inspecteur gelijk geven. De inspecteur heeft bij het vaststellen van de aanslag de wettelijke regeling voor revisierente correct toegepast met de juiste grondslag. Een overschrijding van de uitkering van € 829 leidt tot ruim € 8.000 aan revisierente. Ofschoon de rechtbank zich best kan voorstellen dat de man de regeling van revisierente als onredelijk beschouwt, moet zij toch het beroep ongegrond verklaren. De rechter moet oordelen volgens de wet en hij mag in geen geval de innerlijke waarde of billijkheid van een wet beoordelen. Bron: Rb. Gelderland 19-06-2017

Nieuwe regeling voor sanering bedrijfsschulden

Een bedrijf dat door een zware schuldenlast failliet dreigt te gaan maar nog wel levensvatbare bedrijfsactiviteiten heeft, kan in de toekomst een onderhands akkoord sluiten met schuldeisers en aandeelhouders om schulden te saneren. Dat staat in een wetsvoorstel dat minister Dekker voor Rechtsbescherming heeft ingediend bij de Tweede Kamer.
De regeling in het wetsvoorstel is onderdeel van het Programma ‘Herijking Faillissementsrecht’. Het doel van de regeling is om bedrijven te faciliteren bij reorganisaties. Momenteel is er nog geen wettelijke regeling voor een dwangakkoord buiten faillissement. Hierdoor kan een onderhands akkoord om schulden te saneren alleen tot stand komen als alle schuldeisers en aandeelhouders hiermee instemmen. Liggen één of meer schuldeisers of aandeelhouders dwars, dan kan de onderneming alsnog failliet gaan, tenzij de andere schuldeisers en aandeelhouders bereid zijn om een onevenredig deel van de herstructureringslasten voor hun rekening te nemen. Het genoemde wetsvoorstel moet de overlevingskansen van bedrijven met levensvatbare activiteiten te vergroten. Het minnelijke schuldsanerings- en herstructureringstraject wordt versterkt en als uiterste redmiddel kan een dwangakkoord worden ingezet. Bron: MvJV, 9-7-2019

Toch laag btw-tarief voor parkeren bij attractiepark

Het bieden van parkeergelegenheid in de buurt van het attractiepark Toverland kan volgens Hof Den Bosch onder omstandigheden wel ondergeschikt zijn aan het parkbezoek. In zo’n situatie geldt het lage btw-tarief.
De Hoge Raad ziet het aanbieden van parkeergelegenheid bij een attractiepark, nationaal park of iets dergelijks in beginsel als een afzonderlijke dienst, waarvoor het normale tarief geldt. Alleen in uitzonderlijke situaties vormt het aanbieden van parkeerplaatsen een ondergeschikte dienst. In een recente zaak oordeelt Hof Den Bosch dat het bieden van parkeergelegenheid tegen betaling bij een attractiepark geen doel op zich is. De redenering van het hof is als volgt. In de desbetreffende zaak zijn de openingstijden van de parkeerplaats afgestemd op die van het park. Op alle toegangswegen langs het attractiepark Toverland geldt een parkeerverbod. De dichtstbijzijnde openbare parkeerplaats ligt zo’n twee kilometer van het park af. Wie het park met de auto bezoekt, moet dan ook de parkeerplaats van het park gebruiken. Verder speelt een rol dat in de buurt van het park er geen andere attracties of activiteiten zijn die het voor niet-bezoekers aantrekkelijk maakt om te parkeren op het parkeerterrein bij het attractiepark. Daarnaast komt ongeveer 80% van de parkbezoekers met de auto. Het plaatselijk openbaar vervoer kan namelijk geen grote aantallen bezoekers verwerken. Het hof ziet daarom parkeren in het desbetreffende geval als een middel om het parkbezoek te optimaliseren. Het aanbieden van parkeerplaatsen vormt hier een bijkomende prestatie. De vergoeding voor deze prestatie valt dan ook onder hetzelfde verlaagde btw-tarief als de hoofdprestatie. Bron: Hof Den Bosch 25-04-2019

Wettelijke termijn Wfsv is fataal

Doordat de wetgever niet heeft gekozen voor een soepele indieningstermijn van de garantieverklaring is de in de wet gestelde termijn een fatale termijn. Door de garantieverklaring niet tijdig in te dienen, heeft de Belastingdienst het eigenrisicodragerschap terecht beëindigd.
Een werkgever was tot 31 december 2016 eigenrisicodrager voor de WGA. De Belastingdienst heeft hem op 5 juli 2016 geïnformeerd, dat als hij zijn eigenrisicodragerschap wilde voortzetten er uiterlijk op 31 december 2016 een nieuwe garantieverklaring moest zijn ingediend bij de Belastingdienst. Omdat de werkgever niet tijdig een nieuwe garantieverklaring had ingediend, heeft de Belastingdienst bij beschikking van 3 februari 2017 zijn eigenrisicodragerschap beëindigd. De werkgever heeft op 14 februari 2017 alsnog een nieuwe garantieverklaring ingediend en met ingang van 1 juli 2018 heeft de Belastingdienst de werkgever weer als eigenrisicodrager aangemerkt. Voor de rechtbank is in geschil of het eigenrisicodragerschap van de werkgever terecht per 1 januari 2017 is beëindigd. De rechtbank overweegt dat een werkgever die eigenrisicodrager wil worden voor de WGA op grond van de Wet financiering sociale verzekeringen (hierna: Wfsv) een garantie van een bank of een verzekeraar moet overleggen. Levert een werkgever de garantieverklaring niet tijdig aan, dan kan hij geen eigenrisicodrager worden of, in dit geval, blijven. Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de wetgever niet heeft gekozen voor een soepele indieningstermijn. De in de Wfsv genoemde termijn is daarom een fatale termijn. Het ontstaan van mogelijke belemmeringen of moeilijkheden die daardoor zouden kunnen ontstaan bij de herstel- of re-integratiebegeleiding van werknemers, zoals de werkgever aanvoerde, moet de wetgever hebben onderkend. De termijnoverschrijding bij de werkgever was zo aanzienlijk dat de rechtbank het beroep van de werkgever ongegrond verklaarde. Bron: Rb. Zeeland-West-Brabant 19-3-2019

© lArcade 2026